ช่วงนี้ทำสวนไปด้วย แม้ผลผลิตจะไม่ค่อยน่าพอใจนัก ก็เลยไปทำงานในโรงงาน เห็นวิกฤต
ที่เกิดขึ้นทั่วโลกแล้วคงต้องทำใจ ว่าต้องทำงานหนักขึ้น เพื่อหารายได้มาลงทุนต่อ ตอนนี้รายได้หลักส่วน
หนึ่งมาจากการปล่อยเงินกู้ให้กับแม่ค้ากับข้าวที่สนิทสนมกัน อาศัยว่าเก็บเงินเป็นรายวันก็เลยมีเงินมาหมุน
ตลอด แต่คิดไปคิดมาก็น่ากลัวเหมือนกันที่ต้องพกเงินสดติดตัวไปเยอะแยะ กลัวโดนปล้นกลางทาง ไม่ได้
ไปบางแสนนานเป็นเดือนแล้วไม่รู้เหมือนกันว่ามีการเปลี่ยนแปลงอะไรบ้าง รู้แค่ว่าเราเองก็น่าจะโชคดีไม่
น้อย เพราะถ้าอยู่ที่บางแสนต่อ ก็คงมีช่องทางทำเงินไม่มากเหมือนที่บ้าน เสียดายที่ไม่ค่อยมีเวลาออนไลน์
มากนัก ไม่อย่างนั้นคงทำเงินจาก AdSense ได้อีกมาก

Filed under: General-Experience by adminNo Comments »

หลังจากที่แต่ละคนในครอบครัว ต้องแยกย้ายไปอยู่คนละทิศละทางตั้งแต่ปี 2549 ตอนนี้ทุกคนเริ่มกลับ
มารวมตัวกันอีกครั้ง แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือ ผมต้องมาอยู่กับแม่แค่ 2 คนตามที่ได้เคยวางแผนเอาไว้ ถือเป็น
สิ่งที่ผมเองในฐานะลูกชายคนสุดท้อง ตั้งความหวังเอาไว้มาตลอด ผมอยากทำช่วงเวลานับจากนี้ไป เป็นช่วง
เวลาที่แม่มีความสุขที่สุด ตลอดเวลานับตั้งแต่ที่ผมกับแม่ย้ายมาอยู่ที่ชลบุรีตั้งแต่ปี 2529 นานกว่า 20 ปี
เราสองคนแม่ลูกต้องต่อสู้ชีวิตด้วยความยากลำบากมาโดยตลอด ผมไม่อยากให้แม่ทำงานหนักเหมือนแต่
ก่อนอีกแล้ว  แม่และผมชื่นชอบวิถีชีวิตแบบเรียบง่าย ไม่อยากวุ่นวายกับโลกภายนอกมากนัก งานด้านเกษตร
จึงถือเป็นงานที่เหมาะสมกับวิถีชีวิตของเราสองคนแม่ลูกมากที่สุด

Filed under: General-Experience by admin2 Comments »

                 ช่วงนี้หลายสิ่งหลายอย่างในชีวิตผมที่เคยคิดว่ามันเป็นปัญหา อุปสรรคเหล่านี้มันค่อยๆ คลี่คลาย
หายไปอย่างน่าประหลาด แถมหายไปหลายเรื่องพร้อมกันเสียด้วย ส่วนหนึ่งต้องขอบคุณ แม่ของผมเองที่คอย
ช่วยเหลืออยู่เบื้องหลังมาตลอด แม้ในบางครั้งผมเองไม่ค่อยจะเต็มใจให้ช่วยนัก เพราะดูเหมือนจะทำให้แม่
ต้องลำบากมากกว่าเดิม แม้ว่าแม่เองจะเริ่มอ่อนล้าตามวัยที่มากขึ้น แม่ก็ยังทำงาน มีน้อยครั้งเหลือเกินที่จะ
เห็นแม่ยิ้มอย่างมีความสุข เท่าที่เคยเห็นตอนที่แม่ยิ้มออกมา ไม่ใช่ยิ้มเพราะตัวเองพบกับความสุขสบายใน
ชีวิต แต่แม่ยิ้ม เพราะว่าแม่มีโอกาสได้เห็นลูกๆที่แม่รัก มีความสุข ประสบกับความสำเร็จในชีวิต 
                  ที่จริงแล้วชีวิตของผมไม่ได้หมดสิ้นทางไปหรอกครับ มีผู้หลักผู้ใหญ่ที่เขาเอ็นดูคอยให้ความ
ช่วยเหลือผมอยู่เนืองๆ หลายต่อหลายท่าน เพียงแต่ผมไม่เคยคิดจะไปขอความช่วยเหลือเท่านั้นเอง บางครั้ง
ผมเองไม่ได้ร้องขอเลย แต่เขามาช่วยเหลือผมเอง ซึ่งมาจากความสนิทสนมและถูกอัธยาศัยกันมานานกับผม
และแม่ หลายท่านที่ผมให้ความเคารพนับถือ จากไปโดยที่ผมเองไม่ได้อยู่เพื่อทำความเคารพเป็นครั้งสุดท้าย
แต่มันเป็นเรื่องธรรมดาของชีวิตที่สักวัน ผมเองต้องเจอและต้องอยู่ในสภาพนั้นเช่นกัน
                  แสงตะวันสีทองกำลังสาดส่องลงมาบนทางเดินยามเช้า ผมกำลังก้าวเดินสู่การเดินทางครั้งใหม่

Filed under: General-Experience, Natural Agriculture by adminNo Comments »

    
วันนี้ถือเป็นฤกษ์งามยามดี เพื่อนตั้งแต่สมัยเรียน ม.ต้นด้วยกันออนเอ็ม เลยได้คุยกันนิดหน่อย แล้วพักผ่อน
เพราะที่ญี่ปุ่นน่าจะเกือบเที่ยงคืนแล้ว เพื่อนคนนี้ถือเป็นแรงบันดาลใจให้ผมเริ่มเก็บเงินเลยก็ว่าได้ ผมเคย
ไปเที่ยวที่บ้านของเขา เห็นเขาเก็บเงินวางไว้บนโต๊ะเครื่องแป้ง เก็บเฉพาะแบงก์ 20 ดูแล้วเหมือนสมัยเป็น
เด็กน้อย จะเก็บใบไม้เอามาเล่นแทนเงิน ผมเห็นว่าดูสวยดี พอกลับถึงบ้าน ผมจัดแจงหากล่องมาหนึ่งใบ
เอาไว้ใส่เงิน เลือกแต่แบงก์ 20 เหมือนกัน จนเงินจำนวนนี้ได้กลายเป็นเงินเก็บของผมตอนเรียน ม.3 จำได้
ว่าตอนนั้นเกิดวิกฤติเศรษฐกิจ 2540 ทางโรงเรียนให้นักเรียนรวบรวมเงินแล้วพาไปเปิดบัญชีช่วยชาติกัน
ผมเองอยากไปญี่ปุ่นบ้างเหมือนกัน แต่ไม่อยากทำงานที่ญี่ปุ่นหรอก รู้แค่ว่าชาวญี่ปุ่นเป็นคนที่เอาจริงเอาจัง
ในการทำงาน ซึ่งมันไม่ใช่ style ของผมเลย ไม่อยากไปกดดันตัวเองขนาดนั้น แม้จะทำให้เราขยันขึ้น แต่
ผมไม่เอาด้วยหรอก ทำอะไรตามใจคือไทยแท้ ผมคนไทย ญี่ปุ่นมีดีหลายอย่าง อยากไปเที่ยว ไปสัมผัส
บรรยากาศดูบ้าง ถามว่าชอบอะไรของญี่ปุ่นมากสุด ตอบได้เลย สาวญี่ปุ่นไง (เลยมาเรื่องนี้ได้ไง)

Filed under: General-Experience by adminNo Comments »

                      
สมัยที่รัฐบาลของคุณทักษิณยังคงทำงานอย่างราบรื่น ผมจำได้ว่าเคยมีการเชิญ Michael E. Porter แห่ง
สถาบัน HBS มาบรรยายเรื่องการวางแผนยุทธศาสตร์ของประเทศไทย เพื่อเพิ่มขีดความสามารถในการแข่งขัน
Porter เสนอว่าไทยควรพัฒนาประเทศเพื่อจับตลาดที่เป็น niche เลือกทำแต่เฉพาะที่ถนัดและมองเห็น
อนาคตได้ชัดเจน โดยอาศัยโครงสร้างพื้นฐานที่ไทยมีอยู่แล้วให้เป็นประโยชน์ เพื่อก้าวไปสู่การเป็นผู้นำตลาด
ในภูมิภาค Porter เสนอให้ไทยก้าวเข้าสู่การเป็นผู้นำในอุตสาหกรรมทั้งหมด 5 อุตสาหกรรมคือ
1. อุตสาหกรรมอาหาร เพื่อมุ่งสู่การเป็นครัวของโลก
2. อุตสาหกรรมแฟชั่น เพื่อก้าวไปเป็นผู้นำแฟชั่นโซนร้อนของเอเชีย
3. อุตสาหกรรมท่องเที่ยว เพื่อก้าวเป็นเมืองหลวงแห่งการท่องเที่ยวของเอเชีย
4. อุตสาหกรรมยานยนต์ เพื่อก้าวสู่การเป็นดีทรอยต์ของเอเชีย
5. อุตสาหกรรมซอฟท์แวร์ เพื่อก้าวสู่การเป็นศูนย์กลางด้านกราฟิกแอนิเมชั่น
เท่าที่ติดตามมาตลอด ดูเหมือนว่าพอจะเข้าท่าแค่ 2 อุตสาหกรรม ก็คืออุตสาหกรรมอาหารและอุตสาหกรรม
การท่องเที่ยว ผมตัดสินมาจากโครงสร้างพื้นฐานของประเทศ ความเชี่ยวชาญ ชื่อเสียง และที่สำคัญที่สุดก็คือ
การกระจายรายได้ทั้งนี้เพราะประเทศไทยเป็นหนึ่งในประเทศที่มีความแตกต่างเรื่องอัตราส่วนรายได้ระหว่าง
คนรวยกับคนจนติดอันดับต้นๆของโลก และยังไม่มีอุตสาหกรรมไหน กระจายรายได้ดีเท่าภาคการบริการและ
ภาคการเกษตร อุตสาหกรรมที่เหลือ คืออุตสาหกรรมแฟชั่นและซอฟท์แวร์ถือว่ายังอ่อนแอมาก ไม่มีการกำหนด
เป้าหมายในการพัฒนาที่ชัดเจน  ส่วนอุตสาหกรรมยานยนต์ แม้จะมีเงินหมุนเวียนมหาศาล แต่ผลตอบแทนที่
กลับเข้ามาสู่คนไทยจริงๆ คิดเป็นอัตราส่วนน้อยกว่าอุตสาหกรรมอาหารและการท่องเที่ยว น่าเสียดายที่ความ
วุ่นวายต่างๆที่เกิดขึ้นในประเทศทำให้การพัฒนาล่าช้าลง

Filed under: General-Experience by adminNo Comments »